X
من از آن روز که در بند تو ام ، آزادم
امیری حسین و نعم الامیر
|
پشتیبان جلیلی هستیم تا جایی که پشتیبان ولایت باشد
[ جمعه سوم خرداد 1392 ] [ 14:20 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
[ یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1392 ] [ 22:32 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
می توان ترانه ساخت ، فکر کرد ، گریست
می توان به لحظه لحظه ی ترانه زیست می توان نشست و غنچه محبتی نشاند به روی گونه های کودکی به مرحبا ، به آفرین ، به نمره های بیست ... می توان بهانه داد دست باد می توان تمام زلف را به باد داد یا تمام زندگی فقط سرود گفت و گفت ، خواند و خواند یا که برف بود ، لاله شد ، سرخ رفت و سپید ماند ... می توان تمام غصه های شهر را درون دیگ دیده ریخت به هیزم تمام ابروان مردمان بی پناه تمام درد را زدود ، تمام درد را گداخت می توان ترانه ساخت ، فکر کرد ... م.محمد.م.م ... چندی پیش .............................. انشالله امسال همون سالی باشه که همیشه منتظرش بودیم ... التماس دعا یاعلی م.محمد.م.م برچسبها: تامل, دل نوشته, بندگی, شعر, معبود [ شنبه سی و یکم فروردین 1392 ] [ 13:0 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
[ دوشنبه دوازدهم فروردین 1392 ] [ 3:58 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
[ سه شنبه دهم بهمن 1391 ] [ 12:17 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
برچسبها: تامل, زنده ها و من, مبارزه, ادبی, بندگی [ پنجشنبه بیست و هشتم دی 1391 ] [ 1:50 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
علي معلم دامغاني ( بر گرفته از شعر محسن رضواني )
شبیه مرغک زاری کز آشیانه بیفتد الا غريب خراسان ، رضا مشو كه بميرد اگر كه مرغك زاري ، از آشيانه بيوفتد
.........................................................................................
......................................................................................... شعر محسن رضواني شبیه مرغک زاری کز آشیانه بیفتد جدا ز دامن مادر به دام دانه بیفتد شبیه طفل جسوری که رنج داده پدر را برای گریه اش اینک به فکر شانه بیفتد درست مثل جوانی شرور و هرزه و سرکش که وقت غصه و غربت به یاد خانه بیفتد شبیه متهمی که به دست خویش بمیرد و یا به پای خودش دست تازیانه بیفتد منم مشبه تشبیه های فوق ، ای کاش که از سرم هوس گفتن ترانه بیفتد نشان گرفته دلم را کمان ابروی ماهت دعا بکن که مبادا دل از نشانه بیفتد همیشه وقت زیارت ، شبیه پهنه دریا تمام صورت من در پی کرانه بیفتد شبیه رشته تسبیح پاره ، دانه اشکم به هر بهانه بریزد به هر بهانه بیفتد ولی عهد دلم نه ، تو شاه کشور قلبی که با تو قصه جمشید، در فسانه بیفتد خیال کن که غزالم بیا و ضامن من شو بیا که آتش صیاد از زبانه بیفتد الا غریب خراسان! رضا مشو که بمیرد اگر که مرغک زاری از آشیانه بیفتد .......... التماس دعا ياعلي م.محمد.م.م
[ شنبه بیست و سوم دی 1391 ] [ 2:25 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
امام غایب را میتوان با تقریب خوبی حاضر همیشه در تکرار کربلا دانست یعنی که همیشه در حال ظهور است و همیشه در حال شهادت چه اگر هفتاد و دو یارش فقط سیصد و سیزده میشدند ... اما همه اش نا امیدی نیست به هر حال آقای حاضر و ناظر ما هفتاد و دو یار دارد تا تنهاییِ را با آنها قسمت کند هر چند که در مقابل هزاران نفر باشند و در کنارشان شایعت و بایعت و تابعت کنندگان چه بیشمار ... دارم به این فکر میکنم که آرزوی عضویت در میان یاران امام زمان یعنی عضویت در میان هفتاد و دو تن تا حالا هر کسی که دوست داشته که یار امام زمان باشد هفتاد دو تن را اختیار کرده وگرنه اگر سیصد و سیزده را اختیار میکرد باید آرزو میکرد که بتواند یار امام زمان بشود و یار امام زمان بسازد . فاصله میاد هفتاد و دو و سیصد و سیزده فرق میان از خود گذشتن و به خود آوردن است . قدمهایتان صدق یاعلی م.محمد.م.م برچسبها: تامل, دل نوشته, مناسبت, کربلا, انتظار [ پنجشنبه دوم آذر 1391 ] [ 17:18 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
نقد من به کتاب نفحات نفت در سایت بوکی دات آی آر
برچسبها: دل نوشته, سیاست, تامل, مبارزه, ادبی [ دوشنبه بیست و دوم آبان 1391 ] [ 14:26 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
برچسبها: تامل, دل نوشته, سیاست, ادبی, مبارزه [ پنجشنبه یازدهم آبان 1391 ] [ 18:51 ] [ م.محمد.م.م ]
[ ]
|
درباره وبلاگ  آنان را که از مرگ می ترسند ، از کربلا می رانند "شهید سید مرتضی آوینی" ................................ در هویزه به سبک زمان جنگ روی تکه چوب های کنار هم چیده شده ای که حکم تابلو را داشتند نوشته شده بود : " اگر شهید نشوید ، می میرید " ................................ مرا جام دل از اين ياد ، خون است عروس وصل را داماد ، خون است لب شيرين دهد بر كوهكن ، پند كه مزد تيشه ي فرهاد ، خون است (علامه سيد اسماعيل بلخي ) ................................ بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست بگشای لب که قند فراوانم آرزوست ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر کان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست گفتی بناز بیش مرنجان مرا برو آن گفتنت که "بیش مرنجانم" آرزوست آن دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست آن ناز و باز تندی دربانم آرزوست زین همرهان سست عناصر دلم گرفت شیر خدا و رستم دستانم آرزوست زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول آن های و هوی و نعره ی مستانم آرزوست والله که شهر بی تو مرا حبس میشود آوارگی کوه و بیابانم آرزوست یک دست جام باده و یک دست زلف یار رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست گفتند یافت می نشود گشته ایم ما گفت آن چه یافت می نشود آنم آرزوست گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست (مولانا) ................................ اي معني انتظار يك لحظه بايست ديوانه شدن بخاطرت كافي نيست يك لحظه بايست، يك جمله بگو تكليف دلي كه عاشقش كردي چيست؟ ............................... خدایا ! به آنان که در خیام تو ، خیال خام خیانت می پزند ، خفت و خواری هر دو جهان را بچشان. ( سید مهدی شجاعی ) ................................ نشاید مرغ بیماری که دور افتد ز دلداری عیادت بایدش آری گلی خوش بو و می آسا (خودم) ................................ خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن ز غم های دگر غیر از غم عشقت رها کن ................................ ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش ................................ "اهل حقیقت مقیمان کوی میخانه اند و شعر جرعه ایست از آن شراب روحانی که بر دل خاک افکنده اند" (سید شهیدان اهل قلم) ................................ حرف های ما هنوز ناتمام... تا نگاه می کنی: وقت رفتن است باز هم همان حکایت همیشگی! پیش از آن که با خبر شوی لحظه ی عزیمت تو نا گزیر می شود آی.... ای دریغ و حسرت همیشگی! ناگهان چقدر زود دیر می شود !!!! (مرحوم قیصر امین پور) ................................ تو كه نوشم نه اي نيشم چرايي؟ تو كه يارم نه اي پيشم چرايي؟ تو كه مرهم نه اي زخم دلم را نمك پاش دل ريشم چرايي؟ ................................ دست عشق از دامن دل دور باد! ميتوان آيا به دل دستور داد؟ ميتوان آيا به دريا حكم كرد كه دلت را يادي از ساحل مباد؟ موج را آيا توان فرمود: ايست! باد را فرمود: بايد ايستاد؟ آنكه دستور زبان عشق را بيگزاره در نهاد ما نهاد خوب ميدانست تيغ تيز را در كف مستي نميبايست داد ( مرحوم قیصر امین پور ) ................................ چون است حال بستان ای باد نو بهاری کز بلبلان برآمد فریاد بی قراری گل نسبتی ندارد با روی دل فریبت تو در میان گل ها چون گل میان خاری ای گنج نوش دارو بر خستگان گذر کن مرهم به دست و مارا مجروح میگذاری عمری دگر بباید بعد از وفات مارا کین عمر طی نمودیم اندر امیدواری ( سعدی ) ................................ |
